[b]30 yıl sonra 1 Mayıs Taksim’de[/b]

nehir

Reklamlarımız Destekcilerimiz

İşçi sınıfını 30 yıl sonra bir kez daha emperyalizmin ve işbirlikçilerinin kabusu haline getirmek gerekiyor. İşçi sınıfının 1 Mayıs’ta Taksim Meydanı’nda emperyalizme, işbirlikçiliğe ve gericiliğe karşı sözünü söylemesi gerekiyor.

soL 1 Mayıs 1977'de Taksim Meydanı'nı ve meydanla bağlantılı caddeleri dolduran yüz binlerce insanın üzerine ateş açılmasının ve 36 kişinin öldürülmesinin üzerinden otuz yıl geçti. '77 provokasyonunu gerçekleştirenlerin ABD'li ajanlarla birlikte ve onların yönlendirmesiyle hareket eden resmi devlet görevlileri ve sivil faşistler olduğu bilinmesine rağmen bugüne kadar kapsamlı bir soruşturma yapılmadı.
1977 1 Mayısı'nda Taksim Meydanı'nda sıkılan kurşunlar asıl karşılıklarını 12 Eylül 1980 faşist darbesinde buldular. 1970'li yıllardaki işçi sınıfı hareketinin ve devrimci hareketin yükselişinin olası bir devrimle sonuçlanmasının önüne geçmek için ihtiyaç duyulan iç savaş ortamının yaratılmasının ilk adımlarından birisi Taksim'de atılmıştı. Türkiye tarihindeki en büyük kitle gösterilerinden biri olan 1 Mayıs 1977 mitingi bir yandan işçi sınıfı hareketindeki bir zirveyi temsil ederken, diğer yandan her zirve gibi sonrası için bir inişi de ifade etmiş oldu. 12 Eylül'e kadar geçen süre Türkiye tarihinde kitlesel katliamların, terör olaylarının sıradanlaştığı ve askeri darbenin yollarının döşendiği bir zaman oldu. İşçi sınıfının burjuvaziye karşı birlik, mücadele ve dayanışma günü olarak anlamlanmış olan 1 Mayıs da 12 Eylül sonrası yasaklananlar listesine eklendi.

1 Mayıslar ve tartışma başlıkları
1990’lı yılların başlarıyla birlikte 1 Mayıs “yasaktan” kurtularak tekrar kutlanmaya başladı. Düzenin sol ve işçi hareketlerini fiziki olarak ezme, baskı altında tutma ve solun bıraktığı boşluğu dinci, liberal akımlarla doldurma politikalarına rağmen 1 Mayıslar ’80 sonrası sol siyaset adına en kalabalık ve önemli eylemler olmaya devam etti.

Tüm bu gelişmelerle birlikte öne çıkan ve tartışılan kimi başlıklarsa hep oldu. Öne çıkan üç başlık, diğerlerini de kapsadıkları düşünülerek, şöyle sıralanabilir:

1. 1 Mayıs’ın tek bir kentte ve merkezi olarak mı kutlanması, yoksa her yerellikte ayrı ayrı mı kutlanması daha anlamlıdır?

2. 1 Mayıs’ı düzenlemek/organize etmek kimin işidir? Temsiliyet “hakkı” kimdedir?

3. 1 Mayıs işçi sınıfı adına topluma seslenme ve sermaye sınıfına gözdağı verme nosyonunu ne derece yerine getirebiliyor?

Her biri geniş tartışmalarla yürüyen ve farklı siyasi odakların farklı tutumlar aldıkları bu başlıklardan diğer ikisine göre daha farklı ve belirleyici olanıysa 1 Mayıs’ın işçi sınıfının herkese sözünü söylediği gün olabilmesidir. 1 Mayıs’ın nasıl ve nerede kutlanması gerektiğine aranan yanıt, 1 Mayıs’ta söylenecek sözün kime ait olacağına bağımlı olarak şekillenmiştir/şekillenmektedir.

2007 1 Mayısı’nın bahsedilen başlıkların bir kısmının önceki yıllara oranla oldukça “önemsizleştiği”, başka bir deyişle başka başlıkların “önem kazandığı/önemsendiği” bir 1 Mayıs olması bekleniyor. 1977 yılında gerçekleştirilen katliamın otuzuncu yılının olması ve Türkiye’nin geleceğine ilişkin oldukça önemli adımların arka arkaya atılacağı bir süreci öncelemesi (ve 14 Nisan’da Ankara’da gerçekleştirilen Türkiye tarihinin en kalabalık mitinglerinden birinin hemen sonrasına denk gelmesi) 1 Mayıs 2007’yi iyice önemli hale getiriyor. Nitekim, çeyrek asırı geçen bir zamandır Türkiye işçi sınıfının ülkenin kaderini belirleyen başlıklarda söz sahibi olamaması, hatta sermaye sınıfı tarafından yok sayılması ve bu tablonun ülkemizi büyük bir yıkıma sürüklüyor olması da 1 Mayıs’ta ortaya konacak iradenin değerini oldukça artırıyor.

Bu yıl farklı olacak
1 Mayıs 2007’nin örgütlenmesinde şimdiye kadar geçen sürede yapılanların gösterdiği bu 1 Mayıs’ın daha önceki yıllardan hem nitelik hem de nicelik olarak daha farklı geçeceği oldu. 12 Eylül sonrası ilk defa birçok siyasi ve sendikal yapı 1 Mayıs’ı İstanbul Taksim Meydanı’nda birlikte kutlama kararını aldılar. 1 Mayıs’ta Taksim’de olacağını açıklayan siyasi yapı ve kurumlar şöyle: DİSK, KESK, TMMOB, TTB, İDO, TKP, DTP, EMEP, ÖDP, SDP, DSİP, HKP, Yurtsever Cephe, Barış Derneği, Halkevleri, 78’liler Birliği, Devrimci 1 Mayıs Platformu [Alınteri, Bağımsız Devrimci Sınıf Platformu, Demokratik Haklar Platformu, Devrimci Hareket, Emekçi Hareket Partisi, Haklar ve Özgürlükler Cephesi, Halk Kültür Merkezleri, Kaldıraç, Köz, Odak, Partizan, Proleter Devrimci Duruş, Yeni Dünya için Çağrı], Pir Sultan Abdal Derneği, Sosyalist Devrim Parti Girişimi, ESP, SEH, TÖP, SHP, CHP, SODAP, Birlik ve Dayanışma Hareketi, İGD, Ürün, Tüm İGD, Kemal Türkler Eğitim Vakfı, İşsizlik ve Pahalılıkla Savaş Derneği, Birleşik İşçi Derneği, Mayısta Yaşam Kooperatifi, Umut Kooperatifi, Öğrenci Muhalefeti, Sosyalist Öğrenci, Sosyalist Gençlik, Mücadele Birliği, Sosyalist Alternatif, Anti-kapitalist, İşçi Mücadelesi, Devrimci Halkın Birliği.

1 Mayıs kutlamalarına merkezi olarak katılacak yapılarsa şunlar: DİSK, TKP, Yurtsever Cephe, EHP, HKP, Halkevleri, Kaldıraç, HÖC, 78’liler Birliği, Halk Kültür Merkezleri ve Barış Derneği.

1977 yılında emekçileri katleden düzenin pişkince emekçilere yasakladığı, ama her türlü gerici ve faşist gösteriyle, resmi devlet törenlerine açtığı Taksim Meydanı’nın tekrar kazanılması açısından önemli adımlar atıldı. Kalan kısa zaman içerisinde emperyalizme, işbirlikçiliğe ve gericiliğe karşı 1 Mayıs’ta Taksim’de buluşacakların sayısının artırılmasıysa, ülkemize sahip çıkmak için yerine getirilmesi gereken en önemli görev olarak görülüyor.

yurtseven cephe dergisi