Eleştirileri, “ideolojik olmakla” itham eden Başbakan’ın kendisi ideolojik değil mi?

İsrail’e sert tepki gösteren ve bu çıkışını Türkiye iç siyasetinde AKP’ye karşı oluşan kamuoyunu, kendi lehine çevirmek için kullanan Başbakan, en az eleştirdiği muhalefet kadar ideolojik

Ahmet İnsel, Radikal 2’nin geçen haftaki sayısında (13 Haziran 2010) kaleme aldığı “Erdoğan’ın mutlak doğruları” adlı yazısında, başbakanın tarihsel olaylara yaklaşımındaki tarafgirliğini tartışırken, yıllardan beri görmezden gelinen bir konuyu gündeme getiren ilk işaret fişeğini de attı. İnsel tarafından ele alınan bu mesele, bizler için, hiç de yabana atılmayacak bir gerçekliğe işaret eder. Bir sosyal bilimler disiplini olan tarihin, başbakan tarafından ideolojik bir argüman olarak çarpıtılmasına tanık olmamak ne yazık ki elde değil. Üstelik de, muhalefet tarafından, her defasında kendisine yöneltilen eleştirileri, solu kastederek “ideolojik olmakla” itham eden başbakanın, bugün en büyük ideolojik tarafgirliği sergilediği artık gün gibi ortada iken!

Tarihin tersinden okunması
Türkiye’nin kronikleşen meselelerinin başında gelen Kürt, Alevi ve Ermeni sorunları, Türk tarihçiliğinin bilimsel gerçekliğini yitirmesinde ciddi bir mesele olarak ortada duruyor. Bu bilimsel perspektiften yoksun tarihçiliğin ve politik dünyanın etki alanı içerisinde şekillenen toplumsallık da, ne yazık ki bundan nasiplendi. Türkiye’de tarih yazanların, “Türk tarihini yapanlara koşulsuz bir teslimiyeti” söz konusu. Bu teslimiyet aynı zamanda, üstü kapalı olarak -kimi zaman da açıktan- geçmişte gerçekleştirilenleri bugün de onaylamak anlamına geliyor.
Unutulmamalı ki, “Her coğrafya ve topluluk tarihle veya tarihiyle kendine göre ilişki kurar. Bazıları bunu normalleştirmesini bilir. Medeni, entelektüel veya akademik bir fikir tartışmasına indirgeyerek ‘bilgi âlemi’ ile daha demokratik, düzeyli ve saygılı bir ilişki kurmayı başarır. Kimi coğrafyalarda ise tarihle bugün o derece iç içe geçmiştir ki, ‘gerçeklik duygusu’nun yitirilmesine yol açar. Türkiye’nin durumu biraz buna benziyor.” (Oktay Özel, Dün Sancısı, s.14) Bugün Türkiye’nin böyle bir ahval içerisinde olmadığını -birkaç istisna dışında- kim iddia edebilir?

Peynir “gemiciği”
Geçmişin bilgisine ulaşılmasında ne yazık ki gerekli olanaklara sahip olmayan Türkiye halkının bu eksikliğini, politik maniplasyonlarla her daim diri kılmak gibi bir durum söz konusuyken, başbakanın sürekli bu muhtevada beyanlarda bulunmasını nasıl ele almak gerekli? Bu soruya cevabımız, başbakanın da iliklerine kadar, bal gibi “ideolojik olduğu” yönündedir. Kanaatimize göre, hem İsrail karşıtı çıkışlarıyla, hem Ortadoğu politikasında bir aktör haline gelmek adına hem de bu durumu Türkiye iç siyasetinde oluşan kamuoyunu kendi lehine çevirme adına yapan başbakan, en az eleştirdiği muhalefet kadar ideolojik. Özellikle de Müslümanlığı ve Türklüğü merkeze alarak, dünya üzerinde gerçekleştirilen tüm kötülüklerin faturasını onların dışındaki inanç ve milletlere çıkaran bir başbakanın, kendi içerisinde sahip olduğu tutarsızlığı sergilemesi açısından, İnsel tarafından kaleme alınan yazıdaki çarpıcı örneklere bakılmasını şiddetle tavsiye ediyoruz. Bunların yanı sıra başbakan tarafından sarf edilen birkaç açıklamanın, dile getirmek istediğimiz meramımızı destekleyeceğini düşündüğümüz için, onlara da yer vererek, tartışmamızı bu eksen üzerinden yürütmek en iyisi.
Bunlardan ilki, geçtiğimiz günlerde Zonguldak’ta meydana gelen grizu patlamasının sonrasında bölgeyi ziyaret eden başbakanın, kendisine yönelik gerçekleştirilen protestolarda, protestoculardan biri için yapmış olduğu açıklamadır. Zira bu açıklama, hiç de yabana atılmayacak bir mesajı barındırıyor. Başbakanın kendisine yönelik protestolarda bulunan kişi için söylediği, “Zonguldak ile hiçbir ilgisinin olmadığı, aslen Sivas-Şarkışla nüfusuna kayıtlı, Ankara doğumlu illegal malum örgütlerin mensubu olduğu” ibaresi dikkate değer. Kendisine yönelen tepkileri, öncesinde meydana gelen patlamadan ziyade, birkaç kişinin provokasyonuna yorumlamanın ideolojikliği bir yana, bu kişi hakkında verdiği bilgilerin akıllarda meydana getirdiği mesajın geri plandaki anlamları diğer yana! Diğer bir örnek de, başbakanın Kürt siyasetçilerine yönelik dile getirdiği, etnik siyaset yaptıkları “suçlaması”. Bunun bir suç olmadığını ya başbakanın kendisi bilmiyor ya da bu danışmanlarının gözünden kaçacak kadar masum bir açıklama değil! Onun çok sevdiği bir kelime ile ifade edecek olursak, “velev ki” Kürtler etnik siyaset yapıyor, sormazlar mı insana, dertleri nedir de bunu yapıyorlar diye? Kaldı ki ümmet vurgusu yapan bir başbakanın, Türk milliyetçiliği yapması da etnik siyaset değil mi? Yoksa bu ülke de her şeyi yapmaya muktedir olan tek millet olarak, Türkler mi görülüyor? Sizler, Alevi ve Kürt açılımı yapıyorsanız şayet, bu ortada bir meselenin olduğunu kabul ettiğiniz anlamına gelir. Bunu kabul ettiğiniz takdirde de, birileri çıkar o meselenin temsilcisi olarak halk tarafından kendilerine verilen yetkiyle bu sorunun diline göre siyaset yapar. Bundan dolayı başbakanın, kendi dışında farklı düşünenleri “olumsuz bir eleştirellik” ile çeşitli hassas kavramlar üzerinden eleştirmesi, en büyük ideolojikliğe tekabül eder. Kendisi dışındaki tüm çevreleri ideolojik olarak suçlayan bir başbakanın, düşünsel anlamda geri bıraktırılmış bir toplumun en gerici yanlarına seslenerek siyaset yapması kabul edilebilecek bir şey değil. Zira bu durumun, ülkemiz açısından sürekli bir potansiyel taşıyan şovenist duyguları harekete geçirecek kadar tehlikeli olduğu gün gibi ortadayken, aklıselim biri olarak bu yönde açıklamalar yapmanın ciddi anlamda büyük bir politik basiretsizlik olduğunu söylemeden de geçemeyeceğiz.
En dar anlamıyla siyaset, nihayetinde bir ideoloji işidir. İdeolojilerden arındırılmış bir toplum kurmak adına olsa gerek ki, başbakan tarafından gündeme getirilen bu kavramın kendisi ve onun bölümleri sürekli olarak hedef gösteriliyor. Anlaşılan o ki başbakan, cumhuriyetin yaratamadığı sınıfsız, kaynamış toplum projesine diğer türlü aday oluyor. Üstelik de bunu, “muhafazakâr ideoloji” adına yaparak! Fakat başbakan ve şürekası bilmeli ki, “ideoloji bir ağız kokusudur, kimse kendisinde olduğunu bilmez ve hep başkasında olduğunu sanır” (Tery Eaglaton).

CEVDET KONAK: Dersim, Hozat Belediye Başkanı

Durumu iyi olduğu söyleniyor….

Sayın Milletvekilimizin sağlığa kavuşması dileğiyle..
Ayrıntılar geliyor….

CHP Genel Başkan Yardımcı Onur Öymen’in 10 Kasım günü TBMM’de ‘Dersim Katliamı’ ilgili yaptığı konuşmaya tepki göstermek için Dersim’de CHP’den bugün yaklaşık 300 kişi istifa edecek. Dün gece kentte bir toplantı yapan CHP’liler, topluca istifa kararı aldı. Bugün saat 13.00 sıralarında bir basın açıklaması yapacak olan CHP’liler patilerinden istifa ettiğini açıklayacak.

CHP’den istifa edecekler arasında eski Dersim Milletvekili Hasan Göyüldar, CHP’nin Dersim’de yerel seçimlerde kazanan Pülümür Belediye Başkanı Mesut Coşkun, Ovacık İlçesi Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül, seçimleri bağımsız kazanan ve CHP’ye geçen Nazimiye İlçesi Belediye Başkanı Cafer Kırmızıçiçek, Pülümür İlçe Başkanı Hasan Hayri Kesik, Nazimiye İlçe Başkanı Abdullah Kırmızıdağ ile ilçe yönetim kurulu üyeleri ile belediye meclis üyeleri olmak üzere yaklaşık 300 kişi bulunuyor.

Size bir hikâye anlatacağım. Psikolog bir arkadaş; muayenehanesinde çocuk psikoloji ile ilgili kitap okurken, bir kadın içeriye girmiş. Ekonomik seviyesi oldukça iyi olan ve giyimi, kuşamı ile albenisi olan bir kadın. Doktor’un elindeki kitaba bakarak; “ay ben bunların hepsini de biliyorum… Sizde de aynı kitaplardan varmış.” demiş. Doktor da kadına bakarak; “çocuğunuzdan belli” demiş. Çocukta aileden kaynaklı ciddi psikolojik sarsıntılar varmış zira.

Anlattığım hikâye sadece o kadınla sınırlı olsaydı keşke ama değil. Toplumun büyük kesiminde olan bir hastalık maalesef. Bende beylik bir söz edeceğim, diyeceğim ki seksen ihtilalının bizde yarattığı en ciddi “vurgun” buydu işte. Hani işkencelerin iğrençliğini, cezaevi şartlarını ve orada yaşanılan olumsuzlukları hepimiz bir şekilde gözlemledik. Hatta son zamanlarda nasıl olduysa! Sık sık dizilerde de karşılaşır olduk! Gerçi bir çok şeyle karşılaşıyor ve şaşkınlık içinde el çırpıyoruz, sadece söylemlerden bile etkilenip insanları övüyoruz. En son ne zaman yapmıştık bunu? Bir adalet bakanı çıkıp;” evet işkence yapılmıştır” dediğinde, ya ne muhteşem adam bak kabul etti! Peki değişen ne oldu? İşkence bitti mi? Şu anda aklıma geldi, gericilikten şikâyet eden cumhuriyete sıkı sıkıya sarılan insanlara sormak gerekir? Seksenlerde Dersim’in her köyüne zorla cami yapan insan kimdi ve rütbesi neydi? Bak yine konu farklı mecralara kayıyor toparlamalıyım hemen! Sonra ne mi oldu? Toplum olarak beyinsel felçli olduk. Okumaktan korktuk, okuduğumuzu yorumlamaktan, akıl süzgecinden geçirip hayata aktarmaktan mahrum kaldık. Bazen kendi kendime bir korkuya kapılıyorum. Birileri bize süs bebekleri yapıyor, oynayıp sıkılınca bir kenara atalım diye. Ve bu bebekler seri halinde yapılıyor. Cezaevinde işkence bebekleri, dersim katliamı bebekleri, Pir Sultan bebekleri, Madımak bebekleri, Çhe bebekleri v.b İçi boşaltılmış, duygu ve özden uzak süs bebekleri ile devrimcilik yapıyoruz ama farkında değiliz.

Ben ilericiyim, devrimciyim, sosyalistim, komünistim, şeriatçıyım, Fettullahçıyım, tarikatçıyım vs aklınıza ne gelirse gelsin hepsinde gelişen bir hastalık bu. Bir toplum düşününki yılda yüz kişiye bir kitap düşsün ve herkes her şeyi biliyor olsun. Veli okula geliyor, öğretmenden daha çok şey biliyor. Hasta doktora gidiyor ama teşhisi zaten kafasında koymuş olsun, hastalığını da biliyor olsun. Kapıdaki görevli, başhekimden daha fazla yetkilerle donatıldığını hareket ve tavırlarıyla sergiliyor olsun. Ama yine aynı toplum, televizyonda yemekteyiz ve kaynanalar diye uyuşturucudan günde sekiz saat alsın.

Dinsel yönleri ile öne çıkanlar, efendilerinin aklı ile düşünüp onların ağzıyla konuşsun. Oysa kaynağın ilk çıkış noktası olan Kuran-ı kerimden bihaber. Kaynağı tanımadan, ona sızmaya çalışan kirli ırmaklardan susuzluğunu giderirken, en temiz sularla beslendiğini iddia edip dursun. Arabistan da iki yıl üst üste hurmalar meyve vermemiş. Halk toplanıp Hz. Muhammed’in huzuruna çıkmış. Ya Muhammed bu yılda ürün alamazsak perişan oluruz, ne yapacağız bize akıl ver demişler. Peygamber’de onlara hurmaları budamalarını öğütlemiş. Halkta hurmaları budamış ve bir yıl sonra tekrar mahsul olmayınca, birazda incinerek Peygamberin yanına varmışlar; “dediğini yaptık ama yine mahsul olmadı” demişler. Peygamber de; “ben çiftçi değilim sadece size bir öneride bulundum” demiş.

Solculara gelince ya da ilerici olduğunu söyleyenlere, biraz daha ağır olacak eleştirim. Çünkü dini inançlarla ilgili düşüncelerde kayıtsız şartsız itaat vardır. Bir nevi tebaalık ile beslenen bir düşünce sistemidir. Ama ilericilik bilimsellikle beslenir, yüzü hep ileriye dönüktür. Ama bu geçmişin inkârı, yok sayılması anlamına da gelmemelidir. Geçmiş ile geleceği harmanlayabilmek, işlevi biten dalları budayabilmek işte ana tema budur.

Tüyap’ta kitap fuarında iki tane delikanlı geldi standa. “Dini eleştiren kitap olarak neyi tavsiye edebileceğimi “sordular. Ne diyeceğimi şaşırdım, nasıl bir kitap verebilirdim! Eğer Kuran-ı kerim, ya da İncil veya herhangi bir kutsal kitap olsaydı inanın birini hiç çekinmeden verebilirdim. Tanımadan eleştirmek, sindirmeden yadsımak yok kabul etmek bu hangi duygunun iz düşümü. Eski bir dostum vardı, uzun süre içerde kalmış hâlâda kendini sosyalist olarak adlandıran bir dost. Bir gün bana dedi ki; “geriye dönüp baktığımda bu süreçte kendime ne kadar uzaklaşmışım. Kendine uzaklaşmak, bunun altında yatan gizem ise onun keşfedebileceği bir duygu. O sır; ancak onun okuyabileceği bir mektupta yazılı” Bir insan hem sosyalist hem de doğaya tapan biri olamaz mı? Bir insan hem komünist hem de bir kadına yoldaşına aşık olamaz mı? Bir insan hem devrimci, hem de kendi köküne sıkı sıkıya bağlı olamaz mı? Hem ilerici olup hem de 38’in acısını yüreğinde hissedemez mi? Devrimci olup, beş asır önce yaşayan Pir Sultan’ın düşüncelerini benimseyemez mi? Yağmalamak kötüdür, insanların elinden değerlerini çalmak yağmalamaktır. Ya daha iyisini vereceksin ve bunu yaparken kişinin rızalığını alacaksın, ya da hiç dokunmayacaksın.

Gericiler iki şeyi yağmalar; hem bu dünyalığınızı hem de bu dünyalığa göz dikmemeniz, kaderinizmiş gibi sömürülmeyi kabullenmeniz için geleceğinizi yağmalar ve siz bunu fark edemezsiniz. Size huriler ve sonsuz yiyecekler sunar olmayan cennette. Bu dünyanızda, öbür dünya diye hazırlandığınız cennetinizi de yağmalar bu arada. Hatta bu uğurda sizi kendine katil olarak tutar, insanlar yaktırır, katliamlar yaptırır ve siz katliamdan zevk alan mutlu olan tek yaratık olarak tarihe geçersiniz, çünkü doğada katliamdan mutlu olan başka bir yaratık yoktur. Sivas’da diri diri çocuklar ve aydınlar yakılırken; çığlıklardan zevk alarak, alkış tutabilecek yaratık işte bu sistem ile yaratılır. Dersimde 38 de yapılan katliamda, bebeği bacaklarından tutarak havada bir iki sefer savurduktan sonra kafasını bir kayaya vurarak parçalayan komutan, ölmüş annesinin memesinden emdikten sonra kumda oynayan bebeği süngüleyen asker, yüzlerce kadını ve çocuğu bir odaya doldurup gaz bombası ve mitralyözle taratan kafa ve uygulayıcıları böyle yetişir. Düşününki, erkekleri o anda dere kenarında kurşuna dizilirken bundan habersiz kadınlar askerlere ayran ikram ediyor ve biraz önce elinden ayran alıp içtiği kadını daha ayranı bitmeden kurşuna diziyor, böyle bir yaratılmış hangi sistem, hangi düşünce ile beslenir ve büyür?

Faşizme karşı durduğunu iddia eden insanlar; kendi milliyetçiliğini kendi ırkçılığını yapmaya başlamış. Herkes felsefeci, psikolog, sanat uzmanı, eleştirmen, yazar, ressam oluyor. Susmak bazen en büyük erdem, suskunca izlemek beslenmenin bir başka yolu. Oysa biz bu tevazuu bile gösteremiyoruz, oysa bilenler zaten bağırarak “biz bilmiyoruz” diye feryat ediyor. “Ben bilmiyorum” diye feryat eden insanların sözlerini; haraç mezat paraladıktan sonra biz bağırıyoruz “ben biliyorum”. Bilgisizliğinde bilgisizliğini pazarlıyoruz oysa.

Neden toplum olarak sözsüz müzikten haz almayız, neden klasik müziği sevmeyiz? Yo öyle ben severim deme! Çünkü yine bu topluma sorarsan herkes klasik müziği çok seviyor, nerede? Başkasının yanında. Yalnızken yine kendi aç ruhu için modası geçen müziklerle besleniyor. Sonra notalara neden sözden bir don biçeriz, sorguladınız mı? Çünkü biz “Gizem’e, keşfedilmeyi bekleyene” katlanamayız, isteriz ki her şeyi ile kendini bize sunsun, apaçık ortada kalsın ve biz beleşçe lüpletelim. Oysa notaların bize öğretildiği gibi, do, re, mi ile arasında bağda yoktur. Her ses kendisine ait gizemi içinde barındırır. Bırakın herkesin dünyasında, yüreğinde, ruhunda kendine ait keşfedilme özgürlüğünü yaşasın. Bu bile bize zor gelir, işin içinden çıkılmaz bir hâle dönüşür. Yedi ses, yedi iklim, yedi renkli çiçek, yedi kat gök, yedi kat toprak, yedi kaynak suyu, yedi haleli yıldız, yedi ulu bırakın herkes yedi notayı yüreğinde ve bilgilerinde, tecrübelerinde şekillendirsin ama bu şekillendirme yağan milyonlarca karın bir birine benzediği kadar aynılaşsın. Birbirine çarpmadan yeryüzüne insin ama birbirine hiç benzemesin yinede birleştiğinde muhteşem tek vücuda dönüşebilsin. Ne gibi mi? Farklı ruh yapısındaki milyonlarca insanın bedensiz hali gibi. Ne gibi mi? Doğadaki milyonlarca yaratılmışın muhteşem ahengi gibi. Ne gibi mi? Toprağa karışmış binlerce insanın uyuduğunu düşündüğümüz mezarlar gibi. Bir vadideki yüzlerce farklı çiçeğin, tek bir örtüde kendi özgün kişiliğini kaybetmeden, bütünün parçası olma olgunluğunu cesaretle ortaya koyabilmesi gibi.

İnsanları yağmalamak kadar kötü bir eylem olamaz. Hele bunu ilericilik ve devrimcilik adına yapıyorsan gericilerle aranda hiç fark kalmaz. Ve herkes her şeyi bilme lüksüne sahip değildir… Uzun lafın kısası, her şeyi bilmek, her düşünceye yorum yapmak ancak cahillerin işidir. Hele de bunu yaparken başkalarının beyni ve sözcükleriyle yapmaya kalkışmak zırcahillerin işidir. Bilmenin bilgisizliğinde yıkanmak; insanı kirletir… Kirlenmeyin…

Remzi Aydın

22.11.2009

İstanbul’a bir kez daha yolum düştü. Geçen yıl Frankfurt Kitap Fuarı için davetli olarak bir toplantıya gitmiştim. Ve bu yıl Tüyap Uluslar Arası İstanbul Kitap fuarına katıldım. Fuardan bahsetmeliyim öncelikle. Daha önceki yıllara göre katılım oldukça az. Ekonomik krizlerde toplum olarak; ruhumuzun besinini hemen kısarız ve öyle de yapmışız. Fuzuli masraf diyerek kültürel etkinliklerden uzak durduk.

Okurlarımla tanışma şansım oldu, iki televizyonda söyleşi ve dostlarla muhabbet. Dostlar diyorum çünkü telefonla ve mail aracılığı ile hitap etme şeklimiz bu. Oysa kavramlara farklı anlamlar yüklemek galiba zayıf noktamız. Duyguların içini boşaltırken sözcüklere olmayacak anlamlar yükleriz. Bu arada vakit buldukça; yazarların söyleşilerini dinledim, onlarla birebir sohbetler ettim. Yeni kitapları inceledim ve şartlarımı zorlayarak bu kitaplardan almaya gayret ettim.

Dostum; arkadaşım, yoldaşım; bu sözcükler yeni elbiseler giyinmiş ama ben fark edememişim. Giyinmeyi öğrenemedim, çıplak gezmeyi de sevdim mi ne?

Tüyap’da gençleri izledim. Hani şu hayran hayran baktığımız yazarlara yaklaşımlarını gördüm. Uzaktan ama hayran hayran. Cesaret edip sorgulayamadığımız ağabeyler, ablalar… Yaaa ben ne anlatıyordum? Yine karıştı! Duygular diyordum, anımsadım. Kaybolan ama süslenerek kucağımıza atılan oyuncak duygular. Otobüslerde gidip gelirken ayakta uyuyan insanlar gördüm, gülmeyen ve her an tetikte olan insanlar. Vahşi bir hayvan gibi, ya da vahşi doğada; her an yırtıcı bir hayvanın saldırısını bekleyen insan gibi. Ürkek, korkak, umutsuz, mutsuz insanlar. Sadece otobüstekiler değil, göbeğini kaşıyan, burnunu karıştıran, gömleğinin düğmelerini açıp kıllarını altın kolyeyle süsleyenler ve daha neler neler. Hepsinde de kaybolup giden bir şeyler var ve belki farkında bile değiller.

Beylik laflarla devrim yapan, düzeni değiştiren, önderliğe soyunan, yeni tebaalar yaratma hevesinde olanlar yani anlayacağınız ağalar, liderler, efendiler var. Uzaktan sahte bir tebessüm takarak suratına gülümseyerek selam verenler. Oysa gözleri çığlıklarla başka şey anlatıyor. Giyindirmeyi ne çok seviyoruz, bedenimize, gülüşümüze, konuşmamıza, tavırlarımıza ve duygularımıza yeni donlar biçmeyi ne kadar çok seviyoruz.

Hep mi böyleydi? Yo haksızlık etmenin anlamı yok. İçlerinde gerçekten gülmesini bilen insanlarda vardı, samimi, dostça, yalın duygularla sohbet ettiklerimde vardı. Esat dostumla uzun uzun sohbet ettim, keyif alarak felsefeyi, Alevilik inancını, sınıfsal hareketi paylaştığım dost. Hatta uzun uzun bu yıl Munzur Dağlarında bir gurup olarak yapacağımız araştırmanın programını, beklentileri, olabilecekleri paylaştık. Munzur’un sırrını çözebilecek yegâne insanlardan biri ve ben o anda orada olmak istiyorum. Geniş katılımlı bir kamp olacağa benziyor. 15-20 gün çadır ve doğa ile bu incelemeyi yapacağız. Jeolog, arkeolog, müzisyen, fotoğraf sanatçısı, yazar v.b den oluşacak bu çalışmanın planlarını yaptık.

Çimler ve dikenli otların ilişkisini bir kez daha yaşadım bu kentte. Çimler, dikenli otların büyümesine en fazla katkıyı yapan yaratılmıştır. Dikenli otlar henüz minnacıkken, onları bağrına basar; rüzgâr, güneş, sel, erozyon gibi etkilerden korur. Sadece bununla da yetinmez, kendi besinini bu minnacık otlara sunar. Sonra dikenli otlar büyür, büyür ve devasa bir şey olur. Bu seferde çimler başlarını göğe kaldırarak, hayran hayran bu dikenli otları izler ve izlerken de “ne kadar büyükler” der. Oysa dikenli otlar artık çimlerin suyunu sömürür, güneşini engeller ve tohumlarını bırakarak gelecek yıllarda orayı dikenli otlar tarlasına dönüştürür. Kendine yaşam alanı tanıyan zavallı çimler, yok olur. Evet dikenli otlar gördüm yukarıdan çimlere bakan ve çimler gördüm hayran hayran dikenli otları izleyen, kendisinden götürülenlerin farkında bile olmayan. Yine mi karıştı konu? Haklısınız zaten bu şehir bende hep karışık duygular uyandırıyor ve öylede oldu.

Başlık ile yazı arasında ilişki yok değil mi? Farkındayım onu da bağlayıp gideyim. Polisin tel kafesleri var, kafeslerin bir tarafında protokol, öbür tarafta güzel duygularla Türkiye’nin her yerinden sel gibi akan gül yüzlüler. Yaşlı Kadının bir tanesi, içeriye girmek istiyor. Ama kapıdaki görevli haklı olarak kadını bırakmıyor, öyle istenmiş. O esnada basından da tanıdığımız bir kişi arkasında da yaklaşık on kişilik gurup ile kapıya geldi. Görevli tanıyamadı galiba, önce engelledi. Fakat bu şahıs görevliye ; “ben kimim biliyor musun?” diyerek, sert ses tonuyla konuşmaya devam etti, sonrada ekibini de alarak içeriye girdi. O anda dudaklarımın kıpırdadığını fark ettim. “Sen kimsin biliyor musun, anne rahminde tek damlasın.” Dedim.

Bir siyasetçi demiş ki; Dersim…. Neden zorumuza gitti? Daha kötüsünü söyleyenler yok mu? Hatta içimizden biri olarak, bize küfredenler yok mu? Bizi haraç mezat pazarlayanlar yok mu? Festivallerde, siyasi arenalarda, meclislerde, sokaklarda bize ihanet eden işbirlikçiler yok mu? Belki her gün et aldığınız kasap, manav, market sahibi, ayakkabıcı… bu ülkede bunlardan çok. Dünyada bunlardan çok. Peki asıl sorun ne? Sorun galiba bizim çözemediğimiz iç hesaplaşmamız. Bu sözleri söyleyen insana bir şey demek aklımın ucundan bile geçmiyor, hatta kızamıyorum da. Oraya nasıl geldi? Kimler seçti? Nasıl beslendi? Çimler ey çimler! siz değimlisiniz onu oraya getiren. Size bir kene gibi yapışan bu dikenli otu besleyen siz değil misiniz? Kendine neden kızmıyorsun? Kendini neden sorgulamıyorsun? Kendini neden boykot etmiyorsun? Birazda ikiyüzlü müyüz ne? Eğer bir dikenli otu boykot ederken başka dikenli otlara yer açıyorsak yanılgıdayız. Diyeceksiniz ki; hiç olmazsa bizim dikenli otumuzdur” evet buda başka bir bakış açısı. Bu günlere hep bu düşüncelerle gelmedik mi? Şayet dikenli otları yok etme gücü elinde ise, başka dikenlerin yetişmesine izin verme. Bu seferki dikenler telden olur, paslı paslı hemde…

Bin yıl önce söylenen bir söz, zaman zaman aklımda dolanır ve sonra dilime vurur sarsıntısı. “Bir halk ki kaderini değiştirmedi, birilerinin yazdığı gelir başa.” Bu yazı Amerika’da mı yazılır, İngiltere’de mi yazılır, Irak’a, İran’da, İsrail’de mi yazılır? belki hepsinde yazılır. Ama siz ey küçük çimenler, gücünüzün farkına varmadıkça daha çok başınızı kaldırıp dikenli otlara bakacak ve içinizden “ ne de heybetliymiş, ne kadarda güçlüymüş, nasılda uluymuş” demekten kurtulamayacaksınız. İnsanı anlamanın en güzel yolu, tek damlaya dönüşmek galiba. Elbiseler, renk, inanç, meslek, para ve diğerleri ise sonraki edinimleriniz. İlginç olanı ise, ilk halimizden utanıyor olacağız ki; o halimizi hiç anımsamayız, işimize de gelmez. Hemen giysilerimizi, zırhlarımızı ortaya koyarız. Sanırım zırhında zaten içi boş!!!

Sırtımı dönüp ayrıldığımda şöyle düşündüm, anne rahmine girmeden önceki halin; ya bir kondom içinde çöpte, ya da lavabo aracılığı ile kanalizasyonda.

Remzi Aydın

12.11.2009

DTP Dersim Milletvekili Şerafettin Halis, CHP Milletvekili Onur Öymen’in sözleriyle ilgili Meclis’te basın toplantısı düzenledi.

Halis, Öymen’in, Dersim katliamının meşruluğunu savunarak, günümüzde Kürt sorununun çözümünde de öldürmenin bir yöntem olacağına işarete ettiğine dikkat çekti.

‘Dersim’de 70 binle 90 bin arasında insanın kanına ve canına mal olan bir katliam yaşanmıştı” diyen Halis şöyle konuştu: ”Bu insanların hepsi yetişkin değildi. 1937′de direniş gösteren önderler ve savaşçılar katledildikten sonra 1938′de eli silahsız mahzun, sivil, çocuk, kadın, yaşlı, hasta insanlar katledilmişti. Tabi iktidarda CHP vardı. Sayın Öymen’in bu açıklaması ‘O yıllarda daha CHP’nin tek partili yönetim yıllarında Alevilerin, Kürtlerin kanıyla ıslanmış süngüsü bugün de kurumasın’ demekti.’

’24 akrabamı kaybettim’

Öymen’in ‘ABD bir saatte 3 bin insanı öldürdü’ sözlerine de işaret eden Halis, ‘Ne demek bu? Siz de öldürün, terörist deyin kurtulun!’ şeklinde sert tepki gösterdi. On binlerce insanını yitirmiş Dersim Milletvekili olmanın ötesinde, ailesinde iki büyük dedesini yitirmiş, 19 aile mensubunu yitirmiş biri olduğunu belirten Halis, ‘Ailemde katledilmiş 24 insandan 19′unun halen mezarı yok’ dedi.

‘CHP’nin merkezi anlayışı’

Necip Fazıl Kısakürek’in Dersim katliamıyla ilgili, ‘En az 50 bin mazlumun kanına mal olmuş, tarihte eşine benzerine zor rastlanan bir olay’, Dışişleri eski Bakanı İhsan Sabri Çağlayangil’in ‘Yediden yetmişe kestik, mağaralara sığınmış olanları da gaz bombaları kullanarak fareler gibi zehirledik’ ve Generallik yapmış Muhsin Batur’un ‘Dersim’e denk gelen zaman kesitini bir utanç sayfası olarak anlatmayacağım’ sözlerini hatırlatan Halis, şöyle devam etti:

‘Bunları biz söylemiyoruz. Devletin etkili yerlerinde görev almış yetkili insanlar söylüyor. Tabi bu gün CHP’ye bakıyoruz. Asıl söylenmesi gereken şudur. Biz bunu sadece Öymen’in zihniyeti olarak sınırlandırmak istemiyoruz. Bu CHP’nin merkezi anlayışı ve algısıdır diye söylüyoruz. Öyle olmasaydı. Sayın Öymen, 90 bin insanın canına mal olmuş bir katliamın meşruluğunu savunurken, CHP sıralarından alkışlar yükselmezdi.’

CHP’deki dersimlilere çağrı

Bugünden itibaren CHP içinde görev yapan Kürtler, Aleviler ve özellikle de Dersimliler için artık sorunun bir siyaset sorunu olmaktan öte, bir vicdan, ahlak ve namus sorunu olarak değerlendirilmesi gerektiğinin altını çizen Halis, ‘Bu anlamda ben bütün CHP’lileri insanların kanı üzerinden siyaset yapan bir anlayıştan uzak kalmalarını öneriyorum’ dedi.

‘İttihat terakki artıkları’

İhsan Sabri Çağlayangil’in, ‘Biz onları gaz bombalarıyla fareler gibi zehirledik’ diyerek, ‘Dersim davası böylece bitti’ dediğini, Öymen’in de söylemek istediğinin, ‘siz de öldürürseniz, bugünkü Kürt davası da biter’ anlamına geldiğini belirterek, şunları kaydetti:

‘Bu anlamda biz Kürtlere karşı duyulan bu düşmanlığın, dünyada artık hiç kimsenin açılım rüzgarına karşı koyamayacağı böylesi bir süreçte, Türkiye’nin açılımlarına, Türkiye’nin demokratikleşmesine bir engelin olamayacağını, bunda direnmek isteyen ittihat terakki artıklarının da mutlaka bu halktan, Anadolu, insanından, Mezopotamya insanından, Türküyle, Kürdüyle, Alevisiyle, Sünnisiyle bütün etnik ve inanç yapılarından dersini alacağına inanıyorum.’

Kaynak : Gundem online

Sayın Öymen sanırım insan olmayı hala başaramadı .. ki Kürt Sorununun Çözümünü Dersimdeki katliam olarak Görüyor . Ama gene görüyoruz ki o dönemdeki sorunların küçüçük birini bile araştırmış değil. Faşişt Chp’den şaşırılmayacak bir hareket değil ancak bizim buna tepkisiz kalmamamız Gerekiyor.. Dersim Katliamı Tek Taraflı Bir katliamdır .. Halk ayaklanmamış tam tersi ordu direk Dersim’i ele geçirmeye çalışmış on binlerce insanımızı katletmiştir … Bir on binlercesi göç ettirilmiş işkencelerden geçirilmiş , onlarcası asılmıştır …

                                                        Munzurca Yayın Yönetimi …

Şimdi Onur Öymen Ne Demişti Ona dönelim ..

 
CHP’li Öymen, açılımın teröre karşı taviz olduğunu savundu. Terörle mücadelede örnek olarak onbinlerce insanın öldüğü Dersim olaylarını verdi.

Öymen ne demişti?

Meclis tutanaklarında, Öymen’in sözleri ve gelen tepkiler şöyle:

Onur Öymen (Devamla) – Atatürk’ün ölüm yıldönümünde yapılan iş, aslında maalesef, Türkiye için üzüntü vericidir, ibret verecidir ve çok hazindir.

Atatürk Şeyh Sait’le müzakere mi etti? Dersim isyanını yapanlarla müzakere mi etti?

Şerafettin Halis (Tunceli) – Dersim’de isyan yoktu Sayın Hatip.

Sırrı Sakık (Muş) – Dersim’de katliam oldu, katliam.

Onur Öymen (Devamla) – Onların sözcüleriyle, temsilcileriyle masaya mı oturdu? Bunların hiçbirini yapmadı arkadaşlar. Yabancı ülkelerin istihbaratından mı yararlandı? Hayır.

Muharrem Selamoğlu (Niğde) – Neyi neyle karşılaştırıyorsunuz Sayın Öymen?

Onur Öymen (Devamla) – Türkiye’nin istihbaratından yararlandı ve kısa bir sürede bütün terör örgütlerini dize getirdi.

Değerli arkadaşlarım “Analar ağlamasın.” diyorlar. Maalesef, bu ülkenin anaları çok ağladı. Çok şehit verdik. Tarihimiz boyunca çok şehit verdik. Çanakkale Savaşı’nda 200 bin şehidimiz var. Hepsinin anası ağladı. Bir kişi çıkıp da “Analar ağlamasın. Biz bu savaştan vazgeçelim.” demedi. Kurtuluş Savaşı’nda analar ağlamadı mı?

Sırrı Sakık (Muş) – Sizin çocuklarınız nerede?

Onur Öymen (Devamla) – Kimse çıkıp da “Analar ağlamasın. Biz şu Yunanlılarla anlaşalım.” dedi mi? Şeyh Sait isyanında analar ağlamadı mı? Dersim isyanında analar ağlamadı mı? Kıbrıs’ta analar ağlamadı mı? Bir tek kişi Türkiye’de çıkıp da “Analar ağlamasın diye, bu mücadeleyi durduralım.” dedi mi? Dünyada diyen var mı? Amerika’da bir saat içinde 3 bin kişiyi öldürdü teröristler. Bir Amerikalı devlet adamı çıkıp da “Aman, analar ağlamasın. Şu teröristlerle bir uzlaşalım.” dedi mi? İlk siz diyorsunuz. Niçin? Çünkü, terörle mücadele cesaretiniz yok. Sizden önceki bütün hükûmetlerin gösterdiği cesareti siz gösteremiyorsunuz.

“Öymen’in Sözlerinden Sonra CHP’nin Tunceli’de Etkisi Yok”

CHP’nin Tunceli’deki yeni il başkanı Güneş, partinin sözcüsü Öymen’in “Dersim katliamı”nı savunan sözlerini dinleyemediğini, yorum yapamayacağını söyledi. Merkezin görevden aldığı eski başkan Özarslan “1938′de iki dedemi vurdular. Galiba Öymen savaşın devamını istiyor” dedi.

Cumhuriyet Halk Partisi’nden (CHP) Onur Öymen‘in 1938 “Dersim katliamı”nı savunan sözleri üzerine, partinin yeni il başkanı Hüseyin Güneş, yorum yapamayacağını söyledi.

 Güneş, konuşmayı dinleyemediğini, doğrudan duymadan yorum yapmasının yanlış olacağını, Ankara’da olduğu için kentteki tepkileri de bilemediğini söyledi.

Özarslan: Dersimlilerin Öymen’e güzel bir cevap vermesi gerekiyor

CHP merkez yönetiminin Kürt sorununu gündeme getirdiği ve çözüm istediği için görevden aldığı eski il başkanı Cemal Özarslan‘sa,  Öymen’in sözleriyle ilgili şunları söyledi:

“Gerçekten çok kötü, yapmaması gereken bir açıklama. 1938′de benim de iki dedemi vurdular. Galiba Onur Bey ’1938′de Dersim’i batırdık, şimdi de savaşa devam edelim’ diyor.

“Tuncelilerin bunu çok iyi algılaması gerek. Onur Bey 1938 ‘Dersim katliamını’ onayladı. Artık CHP politikaları Tunceli’de taban bulamayacaktır. CHP sağ partilerin karşısında sol olarak görüldüğü için destek bulabiliyordu; ama MHP’ye verdikleri destekle solla ilgisinin kalmadığını gösterdi.

“Öymen’in açıklamasına Dersimlilerin güzel bir cevap vermesi gerekiyor. CHP’nin artık burada siyasette etkili olacağına inanmıyorum.”

Alevilerden Öymen’e Kınama: Katliamı Çözüm Olarak Sunmak İnsanlık Suçu 

Hubyar Sultan Alevi Kültür Derneği Başkan Ali Kenanoğlu, “Dersim katliamı” ile ilgili sözleri nedeniyle Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Genel Başkan yardımcısı Onur Öymen‘i insani değerleri öğrenmeye davet etti.

“O zaman kimse anaların gözyaşından bahsetmiyordu, Dersim isyanında, Kıbrıs’ta analar ağlamadı mı? Kimse ‘analar ağlamasın, mücadeleyi durduralım’ dedi mi? İlk siz diyorsunuz. Çünkü sizin terörle mücadele cesaretiniz yok” sözleriyle ilgili Kenanoğlu, “Bu insanlık ayıbını ve suçunu işleyen Onur Öymen’i kınıyoruz” dedi.

“Öymen, bir katliamı model olarak sunuyor”

Öymen’in 1938′de Dersim’de yaşanmış “vahşet ve katliamı” teröre karşı bir çözüm modeli olarak önermesinin “insanlık ayıbı ve suçu” olduğunu vurgulayan Kenanoğlu, yaptığı yazılı açıklamada “Öymen, bir katliamı model olarak sunuyor. Biz öğretimiz gereği her türlü şiddetin karşısında yer aldık. Ama bize yönelik yapılan bu şiddetten ve katliamdan özür dilenmesi gerekirken Sosyal Demokrat bir partinin Genel Başkan Yardımcısı, çözüm modeli olarak sunuyor” diye belirtti.

Öymen’in Dersim’deki Katliamı Desteklemesi Utanç Verici”

MKP Askeri Komitesi, 1981 yılında Behzat Firik’i yakarak katleden Yüzbaşı Aytekin İçmez’i cezalandırdığını açıkladı

Elimize e-posta kanalıyla ulaşan bilgilendirmeye göre Maoist Komünist Partisi Askeri Komitesi’ne bağlı Halk Kurtuluş Ordusu milisleri Dersim’de 1980 yıllarında halka ve devrimcilere karşı uyguladığı işkence ve katliamlarla adını duyurmuş ve bölgede “Kulaksız Yüzbaşı” olarak bilinen Yüzbaşı Aytekin İçmez’i cezalandırdığını açıkladı.
Elimize e-posta yoluyla ulaşan bilgilendirmeyi haber değeri taşıdığından olduğu gibi yayınlıyoruz:

“Türkiye-Kuzey Kürdistan’daki çeşitli milliyetlerden emekçi halkımıza;

1980 askeri faşist darbesi süresince Dersim’de görevlendirilen, görev süresi boyunca başta devrimci-komünistler olmak üzere halka baskı ve işkence uygulayan, uyguladığı baskı ve işkencede sınır tanımayan, yoldaşımız Behzat Firik’i en ağır işkencelerden geçirerek, 1981 Eylül’ünde katleden, Dersim halkı tarafından “kulaksız yüzbaşı” olarakta bilinen AYTEKİN İÇMEZ ölümle cezalandırılmıştır.
TKP/ML taraftarlarının partimize sunduğu bir bilgi değerlendirilerek araştırma yapılmış, yapılan araştırma sonucunda halk düşmanı unsur İçmez’in Bursa alanında bulunduğu tespit edilmiştir.
Komitemize bağlı HKO milislerince 28 Eylül 2009 tarihinde halk düşmanı unsur Bursa’ya bağlı Namazgah Mahallesi’ndeki evinde ölüm cezası ile cezalandırılmıştır.
12 Eylül faşist cuntasının Dersim’de görevlendirdigi Aytekin İçmez devrimci-komünistlere yaptığı işkencelerden bilinir. 29 yıl önce yoldaşımız Behzat Firik’e uyguladığı ağır işkenceleri ve yoldaşımızı katletmesinden bilinir. Dersim’de bulunduğu altı yıl boyunca halka uyguladığı işkence ve baskılardan bilinir.
Kenan Evren tarafından yaptıklarından kaynaklı “af”edilip Kayseri bölgesinde görevlendirdiği Aytekin İçmez izini kaybettirsede devrimci adaletimizden kurtulamadı.
Tarih birkez daha göstermiştir, MKP halkın belleğidir.
Belleğimize kazınanlar unutulmayacaktır.

HALK DÜŞMANLARINDAN HESAP SORDUK HESAP SORACAĞIZ.
BEHZAT FİRİK YOLDAŞ YAŞIYOR SAVAŞIYOR.
YAŞASIN BİLİNCİMİZE IŞIK TUTAN KAYPAKKAYA’NIN KIZIL GÜZERGAHI.
YAŞASIN MKP-HKO.

MAOİST KOMÜNİST PARTİSİ-ASKERİ KOMİTESİ
29 EYLÜL 2009″

Behzat Firik diri diri yakılarak katledilmişti
1981 yılının Eylül ayında Dersim Ovacık-Hozat sınır bölgesinde yer alan Hülükuşağı köyüne bağlı Kale Deresi (Derê Garedesi) Mezrası’na Yüzbaşı Aytekin İçmez denetiminde bin kadar asker giriş yaptı. Köyünde bulunan ve günlük rutin işlerini yapan Behzat Firik, İçmez denetimindeki askerler tarafından evinden alınarak, ormanda sorguya çekilmeye başlandı.

Sorgulamayı bizzat bölgede halka ve devrimcilere karşı uyguladığı işkencelerle tanınan “Kulaksız” olarak bilinen yüzbaşı Aytekin İçmez yönetiyordu. Sorgulamada Behzat Firik’ten bilgi almak isteyen İçmez, Behzat’ın karşısındaki ağaca kardeşini bağlattı. Daha sonra Behzat Firik, kardeşinin gözleri önünde ayakları ateşe sokularak vucudu diri diri yakılmaya başlandı. İşkenceci yüzbaşı İçmez yanan ateşte kor haline getirdiği kasatua ile Firik’in gözlerini, vücudunun çeşitli yerlerini dağladı. İşkence süresince İçmez’in sorularına aldırış etmeyen ve “ser verip sır vermeyen” Firik, diri diri kardeşinin gözleri önünde yakılarak katledildi.

Behzat Firik’i diri diri yakarak katleden Yüzbaşı Aytekin İçmez ayrıca, Firik’in cansız bedenine kurşun sıkarak kundurganlığını dindirmeye çalışmıştı.

Kaynak : Halkin Gunlugu

ESP’ye yönelik yapılan eşzamanlı operasyona ilişkin Dersim Sanat Sokağı’nda yapılan basın açıklamasına Tunceli Belediye Başkanı Edibe Şahin, EMEP İl Başkanı Hüseyin Tunç, SES ve DTP il yöneticileri ile ESP aktivistleri katıldı. Açıklamada sık sık, “Yaşasın devrimci dayanışma”, “Umut dimdik ayakta”, “Faşizme karşı omuz omuza” şeklinde sloganlar atıldı.

Açıklamayı yapan Çilem Erdoğan, “Bugün sabah saat 05.00 sularında evlerimiz, bürolarımız vahşi ve tacizkar bir şekilde basıldı. Kapılarımız kırılarak büromuz talan edildi. Sömürgeciler karanlık yüzlerini bir daha gösterdiler. Halkımızın özgürlük mücadelesini boğmak isteyenler yasal kurumlarımızı yasa dışı gösterme çabasındalar” dedi. Erdoğan, demokrasi havarisi kesilenlerin demokratik kurumların varlığına tahammül edemediklerini ifade ederek, polislerin yetkilerini savcılıktan aldıklarını iddia ettiklerini söyledi. “Kapıları kırarak içeri girmek hangi yasada var? Kendi yasalarını çiğneyerek suç işliyorlar. Günlerdir süren takip ve tacizleri sonucu aktivistimiz olan Sıtkı Güngör demokratik olmayan bir şekilde gözaltına alındı” dedi. Çilem Erdoğan, KESK, DTP ve ESP’ye yapılan operasyonları da hatırlatarak, gözaltına alınan aktivistlerinin derhal serbest bırakılmasını istedi.

DİYARBAKIR’DA DA KINANDI

İHD Diyarbakır Şubesi binasında açıklama yapan ESP Diyarbakır Temsilciliği üyesi Soner Çiçek de, polisin operasyon kapsamında ESP Diyarbakır bürosuna baskın düzenlediğini belirterek, “Hukuk dışı baskın ve arama yapıldı. Bilgisayar hard disklerine yedeklemesi yapılmadan el konuldu. Yine evde ve büromuzda bulunan ve hepsi de yasal olan kitap ve gazetelere el konuldu. Fethiye Ok isimli arkadaşımız gözaltına alındı” dedi. Sosyalistleri sindirmeye dönük bu saldırının polisin bir kez daha tahammülsüzlüğünü ortaya koyduğunu ifade eden Çiçek, “Gözaltı gerekçesiyle 16 Temmuz’da yitirdiğimiz sevgili yoldaşımız Kutsiye Bozoklar için yapılan cenaze töreni gösterilmiştir. Bu anlamlıdır. 16. kavga yılına yine ateş altında giriyoruz. Tarihimiz ateşin yakıcılığı ile dolu olduğu kadar, korkusuzca ateşe uçan anka kuşu gibi karanlık ve irade ile yarını koparıp alma bilinci ve insancıl ile doludur. Baskılar bizi yıldırmadı yıldırmayacak” diye konuştu.